«Μέσα από τη συνολική διαδρομή χτίζεται η προσωπικότητα και η καλλιτεχνική ταυτότητα κάθε δημιουργού»
Μία πορεία που ξεκίνησε στη Ρόδο, σε ηλικία 12 ετών, και έφτασε στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές του κόσμου, έχει διαγράψει η διακεκριμένη πιανίστρια Θεοδοσία Ντόκου. Μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, αναφέρεται στα πρώτα της βήματα, στις δυσκολίες που συνάντησε, στη γνωριμία που άλλαξε την καλλιτεχνική της διαδρομή, αλλά και στη βαθιά σχέση που διατηρεί με τον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Η ίδια θεωρεί καθοριστική για την πορεία της τη συνάντησή της, πριν από 17 χρόνια, με μία από τις σημαντικότερες πιανίστριες της εποχής μας, τη Μάρτα Άργκεριχ. Η μεγάλη κυρία του πιάνου την προσκάλεσε σε ακρόαση, διέκρινε τις δυνατότητές της και της έδωσε την ευκαιρία να εμφανιστεί στο φεστιβάλ της. Με την πάροδο των χρόνων, η γνωριμία αυτή εξελίχθηκε σε μια ουσιαστική φιλία, βασισμένη, όπως λέει η Θεοδοσία Ντόκου, στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, ενώ η Μάρτα Άργκεριχ έγινε μέντοράς της.
Η συνεργασία των δύο καλλιτεχνών οδήγησε και σε σημαντικές δισκογραφικές στιγμές. Μαζί ηχογράφησαν για τη Warner Classics έργα του Μπετόβεν, μεταξύ των οποίων την 6η Συμφωνία, την «Ποιμενική», σε μεταγραφή για δύο πιάνα, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 250 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου συνθέτη. Η συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά απέσπασε ιδιαίτερα θετικές κριτικές και βρέθηκε μεταξύ των υποψηφιοτήτων των OPUS KLASSIK 2021 στην κατηγορία Best Chamber Music Album.
Η αφετηρία, ωστόσο, αυτής της διεθνούς διαδρομής κάθε άλλο παρά συνηθισμένη ήταν. Η Θεοδοσία Ντόκου δεν προέρχεται από μουσική οικογένεια και άρχισε να ασχολείται με το πιάνο μόλις στα 12 της χρόνια, ηλικία που θεωρείται αρκετά μεγάλη για έναν νέο που φιλοδοξεί να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα στην κλασική μουσική.
Τα πρώτα της μαθήματα έγιναν στη Ρόδο, ενώ στη συνέχεια άρχισαν τα συνεχόμενα ταξίδια στην Αθήνα. Μαζί με τη μητέρα της ανεβοκατέβαινε κάθε Σαββατοκύριακο για μαθήματα, σε μια περίοδο απαιτητική τόσο για την ίδια όσο και για την οικογένειά της. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στο Ωδείο Αθηνών, με καθηγητή τον Άρη Γαρουφαλή, από όπου πήρε και το δίπλωμά της.
«Οι συνθήκες ήταν δύσκολες, όμως αυτό δεν αποθάρρυνε ποτέ, ούτε εμένα ούτε την οικογένειά μου», σημειώνει, εξηγώντας ότι δεν αμφισβήτησε ποτέ την επιλογή της να ακολουθήσει τη μουσική. «Στην πραγματικότητα δεν ένιωσα ποτέ ότι υπήρχε για μένα κάποιος άλλος δρόμος», λέει χαρακτηριστικά.
Η Θεοδοσία Ντόκου αποφεύγει να μιλά για κάποια συγκεκριμένη «συνταγή επιτυχίας». Θεωρεί ότι η πορεία κάθε καλλιτέχνη είναι διαφορετική και ότι μια διεθνής καριέρα δεν χτίζεται μόνο πάνω στο ταλέντο. Χρειάζεται πολλή και εξαντλητική δουλειά, σωστές επαγγελματικές σχέσεις και γνωριμίες που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια των σπουδών και της καλλιτεχνικής πορείας, αλλά, πάνω απ’ όλα, χαρακτήρας.
Για την ίδια, χαρακτήρας σημαίνει επιμονή, υπομονή και διπλωματία. Είναι τα στοιχεία που, όπως επισημαίνει, χρειάζεται ένας μουσικός για να μπορέσει να σταθεί και να προχωρήσει σε παγκόσμιο επίπεδο. Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης η ικανότητα να περιμένει κανείς τη σωστή στιγμή, το κατάλληλο timing που θα επιτρέψει στις προσπάθειές του να αποδώσουν.
Παρά τις πολυάριθμες εμφανίσεις της και τη μεγάλη εμπειρία που έχει αποκτήσει, η στιγμή πριν από την είσοδο στη σκηνή δεν παύει να είναι έντονη. Η ίδια, ωστόσο, δεν μιλά για άγχος με την έννοια του φόβου, αλλά για αδρεναλίνη, την οποία θεωρεί απαραίτητη για τη ζωντάνια της ερμηνείας.
«Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου εκτός σκηνής. Πάνω στη σκηνή νιώθω πάρα πολύ καλά», τονίζει, προσθέτοντας ότι η αδρεναλίνη είναι εκείνη που βοηθά ώστε ένα έργο να παραμένει ζωντανό κάθε φορά που παρουσιάζεται στο κοινό.
Ιδιαίτερα αισιόδοξη εμφανίζεται και για το μέλλον της κλασικής μουσικής. Όπως διαπιστώνει, τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αισθητά η ηλικιακή σύνθεση του κοινού, με όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους να βρίσκουν τον δρόμο προς τις αίθουσες συναυλιών.
Η ίδια αποδίδει αυτή την εξέλιξη τόσο στον τρόπο με τον οποίο η κλασική μουσική προβάλλεται πλέον από τα μέσα ενημέρωσης και τα νέα μέσα, όσο και στον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι οι καλλιτέχνες προσεγγίζουν το κοινό και παρουσιάζουν το ρεπερτόριό τους.
«Το μέλλον της κλασικής μουσικής δεν είναι ποτέ στατικό», επισημαίνει. Για τη Θεοδοσία Ντόκου πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό τοπίο που εξελίσσεται συνεχώς, αναζητά νέες κατευθύνσεις και ταυτόχρονα παραμένει πιστό στην ουσία του.
Σε αυτή την αλλαγή σημαντικό ρόλο έχουν, όπως λέει, οι μεγάλες ορχήστρες και οι πολιτιστικοί οργανισμοί στην Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία, καθώς και μια νέα γενιά μουσικών, συνθετών και ερμηνευτών που αποκτά όλο και ισχυρότερη διεθνή παρουσία. Οι συναυλίες, τα σύνολα μουσικής δωματίου, οι διαφορετικές παραγωγές και οι εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες διαμορφώνουν πλέον ένα πιο ζωντανό καλλιτεχνικό περιβάλλον και φέρνουν την κλασική μουσική πιο κοντά στους νέους.
Μέσα σε αυτή τη διεθνή πορεία, η Ρόδος εξακολουθεί να κατέχει ξεχωριστή θέση στη ζωή της. Η Θεοδοσία Ντόκου μιλά με ιδιαίτερη αγάπη για το νησί και κυρίως για τη θάλασσα, την οποία θεωρεί καθοριστικό στοιχείο για όσους έχουν μεγαλώσει σε νησιωτικό περιβάλλον.
Κατά την άποψή της, οι νησιώτες έχουν πιο ανοιχτούς ορίζοντες, βλέπουν διαφορετικά τα πράγματα, παίρνουν πιο γρήγορα αποφάσεις και είναι περισσότερο διατεθειμένοι να αναλάβουν ρίσκα. «Το να μεγαλώνεις δίπλα στη θάλασσα είναι ευλογία», σημειώνει.
Όποτε οι επαγγελματικές της υποχρεώσεις το επιτρέπουν, επιστρέφει στη Ρόδο και επιδιώκει να παρουσιάζει τη δουλειά της στο κοινό του νησιού. Αναφέρεται μάλιστα με ιδιαίτερη θέρμη στη μακρόχρονη συνεργασία της με τη Διεύθυνση Πολιτισμού του Δήμου Ρόδου και στην υποστήριξη που έχει δεχθεί όλα αυτά τα χρόνια.
«Η Ρόδος είναι ένας τόπος πολύ αγαπημένος για μένα. Είναι και θα είναι πάντα μέσα στην καρδιά μου», υπογραμμίζει.
Αν μπορούσε σήμερα να συναντήσει τη μικρή Θεοδοσία των 12 ετών, που μόλις ξεκινούσε να παίζει πιάνο, δεν θα της ζητούσε να αλλάξει τίποτα. Θα της έλεγε να συνεχίσει ακριβώς τον ίδιο δρόμο. Για την ίδια, ακόμη και τα λάθη αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της πορείας ενός ανθρώπου. Κάθε επιλογή συνδέεται με την επόμενη και κάθε απόφαση οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα που διαμορφώνει τελικά τόσο τον άνθρωπο όσο και τον καλλιτέχνη.
«Θα έκανα τα ίδια λάθη και θα έκανα τις ίδιες επιλογές», λέει, επισημαίνοντας ότι μέσα από τη συνολική διαδρομή χτίζεται η προσωπικότητα και η καλλιτεχνική ταυτότητα κάθε δημιουργού. Στη δική της περίπτωση, όλες αυτές οι εμπειρίες την οδήγησαν στο να διαμορφώσει μια ανεξάρτητη και προσωπική προσέγγιση στην ερμηνεία του πιάνου.
Ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο της διεθνούς δραστηριότητάς της είναι το China Music Series, του οποίου είναι ιδρύτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια. Πρόκειται για μια μεγάλη διεθνή διοργάνωση κλασικής μουσικής στην Κίνα, με συναυλίες σε σημαντικές αίθουσες και με τη συμμετοχή ορισμένων από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.
Στη μέχρι σήμερα πορεία της διοργάνωσης έχουν συμμετάσχει καλλιτέχνες όπως η Μάρτα Άργκεριχ, ο βιολονίστας Μαξίμ Βενγκέροφ, οι τσελίστες Στίβεν Ίσερλις και Μίσα Μάισκι και ο βιολονίστας Γκιλ Σαχάμ, μαζί με πολλούς ακόμη διακεκριμένους μουσικούς.
Η φετινή δραστηριότητα του China Music Series εκτείνεται από τα τέλη Οκτωβρίου έως τις αρχές Νοεμβρίου, με συναυλίες σε μεγάλες κινεζικές πόλεις και τη συμμετοχή σημαντικών διεθνών καλλιτεχνών.
Από ένα κορίτσι στη Ρόδο που ξεκίνησε πιάνο στα 12 του χρόνια μέχρι τις μεγάλες αίθουσες συναυλιών και τις συνεργασίες με κορυφαίες προσωπικότητες της παγκόσμιας κλασικής μουσικής, η πορεία της Θεοδοσίας Ντόκου αποτυπώνει μια διαδρομή που χτίστηκε χωρίς έτοιμες συνταγές. Με δουλειά, επιμονή, υπομονή, σωστές αποφάσεις, αλλά και λάθη που, όπως η ίδια πιστεύει, είναι εξίσου απαραίτητα για να διαμορφωθεί τελικά η ταυτότητα ενός καλλιτέχνη.
Σου άρεσε το άρθρο; Για ακόμα περισσότερα παρόμοια άρθρα:
Κάνε εγγραφή στο Google News.
Κάνε subscribe στο YouTube.
Ακολούθησε μας στο Facebook.
Ακολούθησε μας στο Twitter.
